วันอาทิตย์ที่ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2552

ทัศนะศึกษากับพี่น้องชาวรัฐประศาสนศาตร์สวนดุสิต(ศูนย์พัทยา)





























เนื่องด้วยวันครูที่แล้ว คณะรัฐประศาสนศาสตร์ไม่ได้จัด แต่จะว่า

ไปแล้วที่ศูนย์เค้าก็ไม่จัดกันอยู่แล้วนะ แต่ปีนี้ ขอสักนิดเถอะนะ อิอิ


เพื่อเป็นการสานสัมพันธ์ ซึ่งหาไม่ค่อยเจอ หรือป่าว 555+
ต้องเข้าใจ ว่าชีวิตวันๆเรามีแต่เรียน เรามันวัยทำงานกันละ

ไม่ใช่เด็กๆ ที่ มีกิจกรรมที่ต้องเข้าร่วมกันมากมาย ต่างคนต่างมี
งานที่แสนจะยุ่งวุ่นวาย เพระฉะนั้นหากเห็นคนที่หน้าตาค่อนข้าง

จะเป็น สว. สูงวัย ก็ นั่นละรุ่นพี่ในแต่ละคลาส 555+ เด็กๆ หาไม่
ค่อยมีหรอก

วันนี้ร้อนมั๊กๆ แต่ก็ อย่างว่า คนหมูมาก นัดไม่เป็นนัทกะว่าออก
จากเกาะลอยกันสักเก้าโมงเช้าปาไปเกือบสิบโมงกว่าๆ

ร้อนก็ร้อน แล้วต้องรอ พอไปถึงเชื่อไหมว่า เดินขึ้นเขาอย่างเดียว
คนอ่อนแอ ที่ทำใจแข็งอย่างฉันแทบจะสู้กับแดด กับความเหนื่อยล้าไม่ไหว

น่าแปลกใจ ทั้งๆที่ฉันก็เคยเล่น หรือออกกำลังกายได้ ตีกอล์ฟห้าชั่วโมงเดิน
ก็บ่อยแต่ก็ไหว

แต่อาจจะเป็นเพราะวันนี้ไม่ได้ดื่มน้ำละมั้งไม่รู้จะซื้อไหนได้นิ เดินขึ้นบนเขา
เกือบเป็นลม ปกติ ถ้าฉันเดินห้านาที หัวใจฉันจะเต้นอยู่ที่ 138 แต่ถ้าเร่งขึ้นเรื่อยๆ

หัวใจฉันจะเต้นอยู่ที่ 158 เป็นปกติ (ของฉัน) 555 ซึ่งน่าจะรู้ได้เลยว่าฉันจริงๆ
น่าจะออนแอร์แค่ไหน แต่ตอนนี้ฉันก็ค่อยๆ เริ่มออกกำลังกายแระเดียวก็ดีขึ้นเองมั้ง

มาดูรูปกันก่อนดีกว่า เดียวเบื่อเอา เนอะ เดียวให้ไอ้อ้วน เพื่อนรักของฉันได้มาดูด้วยอิอิ






วันพฤหัสบดีที่ 13 สิงหาคม พ.ศ. 2552

ว่าด้วยเรื่องความรู้สึก


จริงๆบล็อกนี้สร้างขึ้นเพื่อน ระบายๆๆๆ


ความรู้สึกของเจ้าของบล็อกที่มันแสนจะมากมาย


วันนี้วันพฤหัสแล้วสินะ พรุ่งนี้ฉันก็ได้เที่ยวละ แต่เซ็งอย่าง


เพื่อนไม่อยู่ จะให้ทำไงได้ เลยต้องหาคนเที่ยวดิ สุดท้าย


เลยได้ที่ลง 555+ คนเราหลายๆคนเวลาไม่เหงามักหลอกตัวเองว่าเหงา


แต่พอเวลาเหงาเข้าจริงๆ มันทรมานโครตๆ พอจะรู้สึกไหม


แล้วถ้าหากเพระอกหักละก็ ยิ่งสุดๆเลยละ พอๆกับ เฉียดตาย


หัวใจมันค่อยๆตาย ไป เศร้าว่ะ เคยป่ะที่ตื่นขึ้นมาต้องการไรสักอย่าง


แต่ไม่กล้าทำ วันนี้ฉันมีไรอยากทำอยู่อย่างหนึ่ง...แต่คงพูดออกมาไม่ได้หรอก


ได้แค่คิด น่าเสียดายที่ เรา ไม่ ใช่ ใน แบบ ที่ เค้า ชอบ หรือ ป่าว 555+


ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา ที่ฉันได้แต่นั่งหาเพื่อน หาแฟน ฉันพึ่งรู้ตัวอีกทีก็ตอนนี้


ว่าฉันไม่เคยหาได้เลยสักนิด ไม่มีทางเสียหรอกที่จะเจอ คนเรานะ จะรักกัน มันง่ายมาก


ถ้าหากว่าเจอก็คงเจอ ถ้าหากว่าไม่เจอ ก็คงไม่มีทางได้เจอ


วันนี้ฉันได้มีโอกาสคุยกับคนๆหนึ่ง ซึ่งฉันก็ไม่รู้ว่าจะรักเค้าจริงๆหรือไม่ หรือแค่ชอบ


หรือรักไปแล้วก็ตามที หากฉันเจอ ฉันจะเป็นยังไง ฉันมัน ไม่เหมือนคนอื่นเค้า


แล้ว มันจะเป็นยังไงได้แต่ถามตัวเอง อยากให้มันจบลงด้วยดี


อยากให้ฉันแระเธอจบกันด้วยคำว่าเพื่อนมากกว่า อย่างอื่น (ไม่ใช่แก)รู้นะ คิดไรอยู่ 555+


กระบวนการตามหารัก จบลงซะที เท่าที่มี ถ้าหากมีบุญร่วมกันคงได้คบกันมั้งนะ อิอิ


ลองหน่อย ก็ไม่เห็นจะเป็นไรหรอกชีวิต เชื่อดิ หัดเสี่ยงซะบ้าง


จะได้ไม่ต้องเสียใจอย่างเราที่เป็นอยู่ทุกวันนี้

วันพุธที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2552

หนึ่งอาทิตย์ให้กับตัวเอง


ของขวัญให้กับชีวิต ทำในสิ่งที่ต้องการ


จันทร์ เริ่มต้นของวันด้วยการตีกอล์ฟแบบชิวๆ 555 ไม่ได้เล่นนานแย่คอดๆ


อังคาร นัทเจอกะน้องสาวหาเพื่อนกินเหล้า เฮฮา เอิ๊กๆ เหลือเชื่อ เจ็บชิหายฟามรู้สึก


พุธ มีคนพาไปสอนยิงปืน ปิ้วๆ ปิ้วๆ เออว่ะ ชอบ อยากสมัครสมาชิกซะละ


พฤหัส วันนี้อาหรา คิดอยู่ กะลังนั่งเล่นแคมฟร็อกเว้ยย แพลนเที่ยวๆๆ อิอิ


วันศุกร์ แพลนเที่ยว 555 สักที่ละน๊า หาที่ลง หาที่เมา หาคนร่วมเว้ยย

วันพฤหัสบดีที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2552

คนมันเหงา


เฮ้อ เบื่อ เซ็งว่ะ


วันเสาร์นี้ก็สอบอีกแระ


ประจำสอบไรนักหนาแว๊ เซ็งๆ


ชีวิตคนเรานี่ก็ช่างเข้าใจยากแท้


วันนี้ทั้งวันฉันยังแกล้งยิ้มให้ตัวเองอยู่เหมือนเช่นเคย


ก็แปลกๆใจอยู่เหมอืนกันว่า
ทำไม พักนี้ไม่มีความสุขเอาซะเลย


อืมๆ มะวาน เลยออกไปหาประสบการณ์ชีวิตซะหนอ่ย


กะคงได้เจอสักคนที่ใช่ 555+ สุดท้าย ก็เหมือนเดิม


กลับบ้านคนเดียวอย่างเหงาๆ 555+ เค้าว่ากันว่า


ไปเที่ยวไปเพื่อเหล่ สาว เฮ้ยๆ หนุ่มๆ ลืม อิอิ


ฉันไม่ยักกะได้ ไม่เห็นจะเคยได้ 555+ มันเหล่กันอิท่าไหร่ฟร่ะ


แต่ก็ช่างมันเหอะนะ เดียวไว้ไปหาใหม่ เอิ๊กๆ ไม่เข็ด


ปฏิวัติตัวเองพักใหญ่ก็หวังแค่ว่าจะประสบความสำเร็จ


อยากจะเป็นคนสนุกมีฟามสุข เฮฮา แบบวัยรุ่นกะเค้ามั่ง


เหล้ายาดองยังคอยอยู่นะ ตาออป เดียวไปแจมด้วย อิอิ


แกนี่ก็แปลกคน ถ้าอ่านอยู่ ลองคิดซะใหม่นะ


คิดดีๆ มีเวลาคิดให้อีกนาน หนทางยังอีกยาวไกล



.....อย่ามาปล่อยมันไว้อย่างนี้เลย .........


ฉันมัน ... มากมาย ... จำไว้ บอกแล้วไม่เชื่อ เตือนแล้วไม่ฟังนะแก

วันพุธที่ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2552

มารู้จักฉันกันก่อนจะคุยกันดีม๊าย

























อารมณ์ของฉันถ้าแบ่งเป็นเปอร์เซ็นก็คงจะได้
10 % นั่งคิด + ละเมอ
10 % อยู่กับจินตนาการ
10 % ทำตัวเป็นคนขี้เหงา
20 % เป็นยายโก๊ะ เอ๋อ ติสแตก บ๊อง ต๊องส์ ฮาๆ ขำๆ บ้าๆ บอๆ
10 % นั่งเล่นเน็ต + เกมส์ออนไลน์
5 % เหล่สาว
5 % ทำตัวเป็นคนแก่
10 % เปงทอม
10 % มองหาหนุ่มผมยาว มีหนวด ออกแนวหน่อยๆ
10 % มองหาแฟน

วันอาทิตย์ที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2552

โลกใบนี้


การเขียนคือการใช้ความรู้สึกนึกคิด ที่คิดอยู่ในขณะนั้น

กลั่นเป็นถ้อยคำที่ฝังอยู่ในความรู้สึก บางครั้งคนเราก็สุข

แต่บ่อยครั้งหลายๆคนก็ได้เจอกับความเศร้าที่แสนทรมาน

ในหนึ่งเรื่องราว ของแต่ละคน มีทั้งหลักการและเหตุผล

มีทั้งความเป็นจริง และความหวัง

วันนี้ใจเราสุขมากแค่ไหน เรายังคงจำเรื่องราวของวันวาน

ได้มากน้อยเพียงใด จำได้ไหมเมื่อวานที่เธอคนนั้นได้บอกลา

หรือจำได้แค่ว่าเมื่อเช้าเรายังโทรหา

ความสุข ความทุกข์เป็นของคู่กัน

คนเรานั้นใช่ว่าจะคิดได้เสมอ คนบางคนรับไม่ได้

กับความผิดหวัง รับไม่ได้กับความพลาดพลั้งที่ได้ทำลงไป

คงไม่แปลกหากยังเจอ กับข่าวการฆ่าตัวตายของในแต่ละวัน

ไม่เคยจะลดน้อยลง แต่กลับยิ่งเพิ่มพูนขึ้นทุกวัน

ความเครียดจากเศรษฐกิจ ความเครียดจากการงาน

เครียดจากครอบครัว คนรัก สิ่งเหล่านี้ต่างเป็นต้นเหตุ

บางคนเมื่อเจอปัญหาก็หาทางออกไม่ได้แต่หลายคนก็เลือกที่

จะเข้าบำเพ็ญจิตใจ โดยการทำให้จิตดับทุกข์

หากบนโลกใบนี้ ไม่มีคำว่า รัก โลภ โกรธ หลง

ก็คงจะทำให้โลกนี้น่าอยู่กว่านี้